اينقدر خاطره داريم، كه گويي قدر يك قرنه

گلو مي سوزه از عشقت ,عشقي كه مثه زهره

ولي بي عشق تو هر دم خنده با لبهاي من قهره

درسته با مني اما، به اين بودن نيازارم

تو كه حتي با چشماتم، نميگي آآآآآه دوست دارم

اگه گفتي دوست دارم، فقط بازيه لبهات بود

وگر نه رنگ خود خواهي، نشسته توي چشمات بود

هر چي عشقه توي دنيا، من مي خواستم مال ماشه

اما تو هيچ وقت نذاشتي بين مون غصه نباشه

فكر مي كردم با يك بوسه، با تو هم خونه مي مونم

نمي دونستم نميشه، آخه بي تو نمي تونم

گِله ميكنم من ازتو، ازتو كه اين همه بي رحمي

هزار بار مردم از عشقت، تو كه هيچ وقت نمي فهمي 

چشام هم زاده اشك و خون، دلم همسايه ي آهه

زمونه گرگ و عشق تو، شبيه مكر روباهه

شدم چوپانه ساده لوح، كناره گله ي احساس

چه رسمي داره اين گله، سر چنگال گرگ دعواس

تو اينقدر خواستني هستي، كه اين گله نمي فهمه

اگه لبخند به لب داري، دلت از سنگ و بي رحمه

ببخش خوبم اگه اين عشق، حيله ي تو رو روكرد

نفرين به دل ساده، كه به چنگال تو خو كرد

**********************************************

يارو دلش يه يار تازه تر مي خواد

ما رو فراموش كرده و نگاه تازه تر مي خواد

بس كه هوس بازه و من دوسش دارم

خوب ميدونه،خوب ميدونه

 بس كه دلم دنبالشه خوب ميدوه،   خوب ميمونه

خوب ميدونه ،خوب ميونه چشماي اون تو ياد من

طعم لباش ،بوسه‌ي من رو‌گونه‌هاش...

عشق و نگير از دل من

با من بمون تا آخرم

تا وقتي كه‌چشاي من منو‌تو رو‌ ، ما ببينه.......

چیه اینجوری نگاه میکنید

آخه مگه میشه یه نفر برگرده بعدش من نیام؟

بعد از ۱ سال و ۱ ماه و ۱۲ روز برگشتم

عجب استقبال گرمی

آرزومند آرزوهایتان حمید

نمیرم برای همیشه چون یه وبلاگ مشترک ساختم اگه خواستید بیاید اونجا به من سر بزنید سعی میکنم پرسودتر از اینجا باشه٬پس خداحافظ کتاب عشق.....بنویس از سر خط

آرزومند آزوهایتان حمید محمدزاده ۱/۷/۱۳۸۵

پایان

آخره روزهای خوبمون که گریه زاری بود

روزهای بد میرن و روزهای بدتر میان

از دل غم زدهً من نمیدونم چی میخوان

روزگار چرخید و من اسیر درمان شدم

توی بدبیاری ها راهی زندان شدم

خلاصه ای روزگار خنجرت رو به ما زدی

ولی من با این غزل میگم که اشتباه زدی

حالا اشک خون به چشم اینو واست میخونم

الهی دستت بشکنه که خنجرت خورد به جونم

دلم میخواست یخ باشم اونوقت حداقل امید داشتم یه روز آب بشم

دلم میخواست آب باشم اونوقت حداقل امید داشتم یه روز ابر بشم

دلم میخواست ابر باشم اونوقت حداقل امید داشتم یه روز قطره بارون بشم

دلم میخواست قطره بارون باشم اونوقت حداقل امید داشتم یه روز دریا بشم

 چشاش دیگه نداره سو

 همیشه این دو چشم گریون

 یه چشم اشک و یه چشمش خون

 لا لا لا لا گل مینا

 پاهاش دیگه نداره نا

 با اینکه تک دلش خسته ست

 ولی عشقی بهش بسته ست

 لا لا لا لا گل سوسن

 میگه آروم بخون از من

 برو زیبا برو پریا

 دلی داری قد دریا

 لا لا لا لا گل حسرت

 نخور غصه نخور حسرت

 خودت گفتی که قسمت بود

 ولی بازم با حسرت بود

 لا لا لا لا گلی نشکفت

 باید درد دلا رو گفت

 لا لا لا لا زیر بارون

  کتاب عشق بخون آروم